corn gmostop.org ΔΙΚΤΥΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ stop gmo

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Μια μπουκιά θα σώσει τον κόσμο

05.10.2008

Ο καταναλωτής θα πρέπει να λύσει μία δύσκολη εξίσωση προτού αγοράσει κάθε προϊόν
Στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 οι χορτοφάγοι θεωρούνταν η επιτομή της ξενερωσιάς. Ηταν συνήθως γυναίκες, κοντά στην ηλικία της εμμηνόπαυσης, που η υπερευαισθησία τους απέναντι στα ζώα τις έκανε υστερικές. Το κίνημα των χορτοφάγων δυσφημίστηκε πολλάκις από το Χόλιγουντ εκείνη την εποχή, σε ταινίες όπως η «Πράσινη Κάρτα» ή «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ». Την ίδια στιγμή, τα παϊδάκια και το κοκορέτσι γίνονταν συνώνυμα της τεστοστερόνης και του ανδρισμού, της μαγκιάς και του σεξ απίλ.
Οι αλλεπάλληλες διατροφικές κρίσεις, όμως, με σοβαρότερη αυτήν της νόσου των «τρελών αγελάδων» έκανε τους χορτοφάγους να τρίβουν τα χέρια τους με έκδηλη Schadenfreude και κατέστησε όσους τρώνε έντερα, συκώτια και μυαλά απλώς… ανεγκέφαλους. Εσχάτως μάλιστα άρχισε να αναπτύσσεται μια νέα υποκουλτούρα, που φιλοδοξεί να θεσπίσει ηθικές αξίες στις δυτικές κουζίνες. Μετά τους «χορτοφάγους», τους «καρποφάγους», εκείνους που τρώνε αποκλειστικά βιολογικά προϊόντα και όσους φροντίζουν να ψωνίζουν τρόφιμα από καταστήματα τα οποία προωθούν το «ηθικό εμπόριο» (fair trade), ανέτειλε η εποχή των «οικοφάγων», των οπαδών της «οικοφαγίας» (ecotarianism). Η νέα αυτή ομάδα θέλει να σώσει τον πλανήτη με το περιεχόμενο των πιάτων της, συνδυάζοντας όλα τα σχετικά κινήματα του παρελθόντος.
Ο νεολογισμός «οικοφαγία» είναι δημιούργημα μιας ομάδας φοιτητών της Οξφόρδης με αυξημένες περιβαλλοντικές και κοινωνικές ευαισθησίες. Ο «οικοφάγος» ψωνίζει, λοιπόν, μόνο αγροτικά προϊόντα τα οποία έχουν καλλιεργηθεί σε τοπικό επίπεδο και στη σωστή εποχή. Τέρμα οι ντομάτες μέσα στο καταχείμωνο και τα κεράσια το φθινόπωρο. Κόκκινη κάρτα στα μήλα Καλιφόρνιας και στα σταφύλια Ισραήλ. Ο ecotarian αποχαιρετά τα πάμφθηνα κοτόπουλα, αμφιβόλου προελεύσεως και δεν διστάζει να πληρώσει τιμές φαγκριού για μία αλανιάρα κότα. Στόχος της «οικοφαγίας» είναι η προστασία του πλανήτη, η ασφάλεια των τροφίμων, ο σεβασμός των δικαιωμάτων των εργατών που απασχολούνται στην παραγωγή τους, η εξάλειψη της βίας και της παιδικής εργασίας κατά τη διαδικασία αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής.
Αυτό βέβαια σημαίνει ότι κάθε επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ είναι μία τεράστια σπαζοκεφαλιά. Ο συνειδητοποιημένος καταναλωτής θα πρέπει να σταθεί μπροστά στο ράφι και να λύσει μία δύσκολη εξίσωση για κάθε προϊόν που σκοπεύει να αγοράσει. «Είναι τοπικό προϊόν ή δαπανήθηκε ένας σκασμός καύσιμα για να κάνει το γύρο του κόσμου; Εργάστηκαν άνθρωποι υπό άθλιες συνθήκες για να παραχθεί; Είναι ανακυκλώσιμη η συσκευασία του; Είναι βιολογικό; Κι αν όχι, ποια χημικά χρησιμοποιήθηκαν; Χρησιμοποιήθηκε βία -σε ζώα ή ανθρώπους- για να παραχθεί; Πόση ενέργεια και νερό καταναλώθηκαν για να δημιουργηθεί το προϊόν; Μήπως η εταιρεία παραγωγής του χρησιμοποιεί συστηματικά ανήθικες πρακτικές;».
Το σύνθετο αυτό κουίζ καλούμαστε να απαντήσουμε προτού αγοράσουμε ένα προϊόν. Το μόνο καλό είναι πως με τόση περισυλλογή πριν φάμε, γλιτώνουμε την ακατάσχετη λαιμαργία.

Tης Ξενιας Kουναλακη
Καθημερινή, 4-10-08